Kalp, ilahi aşkla yandığında, dünya ve ahiret gözünden düşer; zira aşık, maşukundan başkasını görmez.
— Necmeddin Kübra, Fevâihu’l-Cemâl
Kübra, ilahi aşkın dönüştürücü gücünü anlatır. Gerçek aşk, kalbi öyle bir kuşatır ki, aşığı dünya ve ahiret kaygılarından arındırır, maddi ve manevi tüm bağlardan sıyırır. Aşık, artık sadece sevdiğinin (Maşuk) varlığına odaklanır ve O’ndan başkasını görmez, O’ndan başkasını dilemez olur. Bu durum, bireyin tüm benliğiyle Hakk’a yönelmesini, O’nunla bir olmaya özlem duymasını ve tüm varoluşunu O’nun aşkına adamayı ifade eder.