Kendi ayıbını görmeyen, başkasının ayıbını kınamaya kalkışmasın. Nefsini bilen Rabbini bilir; içini temizlemeyen dışını süslese ne fayda?
— Ahmet Yesevi, Divan-ı Hikmet
Bu hikmet, tasavvuftaki ‘nefs muhasebesi’ ve ‘kalp temizliği’ kavramlarının önemini ortaya koyar. İnsanların önce kendi kusurlarını görmesi ve gidermesi gerektiğini, başkalarını yargılamadan önce kendi iç dünyasını arındırması gerektiğini öğütler. Gerçek bilginin ve marifetin, dış görünüşte değil, kalpteki saflıkta ve nefsin idrakinde yattığını ifade eder. Nefsini tanıyanın, Yaratan’ı da tanıyacağı felsefesini dile getirir. İçsel dönüşümün dışsallıktan üstünlüğünü vurgular.