Nefsini bilen, Rabbini bilir. Nefsinin acziyetini idrak eden, kibirden arınır ve Hak karşısında tevazu elbisesine bürünür.
— Aziz Mahmud Hüdayi, Divan / Tezkireler
Bu söz, tasavvufun temel ilkelerinden olan nefs muhasebesi ve tevazuyu ele alır. İnsan, kendi acziyetini, faniliğini ve Allah karşısındaki hiçliğini anladığında, kibir ve gurur gibi nefsani hastalıklardan kurtulur. Nefsini bilmek, insanın kendi sınırlılıklarını idrak etmesi ve her şeyin Allah’tan geldiğini bilmesidir. Tevazu, bu idrakin bir neticesi olarak ortaya çıkar ve kulun Allah’a olan teslimiyetini pekiştirir. Hakiki kul, kendini daima küçük gören, başkalarına karşı alçakgönüllü olandır.