إِلَهِي، عِنْدَمَا أَرْحَلُ عَنْ هَذِهِ الدُّنْيَا الْفَانِيَةِ، أَفْنِ ذَاتِي فِي بَحْرِ فَنَائِكَ. ثُمَّ أَعِدْ وُجُودِي بِنُورِ بَقَائِكَ. لِتَكُنِ الْمَوْتُ وَسِيلَةً لِلِقَائِكَ، وَلَا يَتَجَلَّى فِي ذَاتِي إِلَّا وُجُودُكَ الْأَبَدِيُّ.
İlâhî, 'indemâ erhalu an hâzihi'd-dünyâ'l-fâniyeh, efnî zâtî fî bahri fenâik. Sümme e'id vucûdî bi-nûri beqâik. Li-tekuni'l-mevtu vesîleten li-liqâike, ve lâ yetecellâ fî zâtî illâ vucûduke'l-ebediyyü.
İlahi, bu fani dünyadan göçtüğümde, benliğimi Senin fena denizinde yok eyle. Sonra beni, Senin beka nurunla yeniden var kıl. Ölüm, Seninle buluşmaya bir vesile olsun, benliğimde sadece Senin ebedi varlığın tecelli etsin. Bu geçiş, benlikten geçip gerçek varoluşa, mutlak hakikate ulaşmanın sırrı olsun.