Aşkın hakikati, sevdiğini kendi varlığına tercih etmektir. Ey aşık, kendini kurban et ki, sevdiğinle bir olasın.
— Hallac-ı Mansur, Kitâbu’t-Tavâsîn
Hallac’a göre ilahi aşk, kulun kendi benliğini tamamen feda etmesini gerektirir. Bu, nefsin arzularından, dünyevi bağlardan ve hatta kendi benlik idrakinden vazgeçerek, varoluşunu sadece Maşuk’a adamaktır. Kurban, tasavvufta benliğin yok edilmesi (fenâ) ve ilahi iradeye tam teslimiyetin sembolüdür. Bu fedakarlık, aşığın Maşuk’un varlığında erimesi ve onunla hakiki birliğe ulaşmasının yoludur. Gerçek aşk, kulun kendi benliğinden sıyrılarak Maşuk’ta kaybolmasıyla tecelli eder.