Sahih kaynaklardan rivayet olunduğuna göre, bir zat şöyle niyazda bulunmuştur: “Yâ Rabbî! Bana ne tam bir esir ne de tam bir hür kulun hâlini bahşet; lakin bu ikisinin ötesinde, Senin rızana uygun bir makam ihsan eyle. Zira ben bu hususta Sana muhtaç bir kulunum.”
Müfezzıl ibn Kays (radıyallahu anhu) anlatır ki: Resûlullah Efendimiz (sallallahu aleyhi vessellem) asrın vakti girdiğinde, yani güneş batımına yaklaştığında, cemaatiyle birlikteyken, ellerini (duaya) açar ve derin bir vecd içinde (bedenini) sallayarak, ta ki güneş batana dek duasını kesmezdi.
Benzer bir rivayet de Saîd ibn Zeyd’den (radıyallahu anhu) nakledilir ki: Resûlullah Efendimiz (sallallahu aleyhi vessellem) asrın vakti girdiğinde, yani güneş batımına yaklaştığında, hiç kimse güneş batıncaya kadar duayı terk etmezdi. (Duaya benzetilen rüzgar)
### Vaktin Cevabı