إِلَهِي، أَخْشَى أَنْ تَزِيغَ قُلُوبُنَا بَعْدَ أَنْ هَدَيْتَنَا. وَأَرْجُو مِنْكَ الثَّبَاتَ عَلَى الْحَقِّ وَالصِّرَاطِ الْمُسْتَقِيمِ. فَزِدْنَا يَقِينًا وَثَبَاتًا فِي مَحَبَّتِكَ. وَاحْفَظْنَا مِنَ الشَّطَطِ وَالضَّلَالِ فِي كُلِّ أَحْوَالِنَا.
İlahî, ahşâ en tezîğa kulûbunâ ba'de en hedeytenâ. Ve ercû minke's-sebâte alel hakki ve's-sırâtıl mustakîm. Fezidnâ yakînen ve sebâten fî muhabbetike. Vahfaznâ mineş şatati ved dalâli fî külli ahvâlinâ.
Ey İlahım, bizi hidayete erdirdikten sonra kalplerimizin kaymasından korkmaktayım. Senden hak üzerinde ve doğru yolda sebat etmeyi umuyorum. Muhabbetinde bize yakîn ve sebatımızı artır. Bizi her halimizde aşırılıktan ve sapkınlıktan koru. Bu korku, bizi daima uyanık tutarak doğru yolda kalmaya teşvik ederken, senin muhabbetine olan ümidimiz, yolumuzu aydınlatan bir nur gibi daima ileriye doğru adımlar atmamızı sağlamaktadır. Kalbimi nurunla doldur.