يَا وَدُودُ، يَا ذَا الْعَرْشِ الْمَجِيدِ، أَفِضْ عَلَى قَلْبِي بَحْرَ مُحَبَّتِكَ الصَّافِيَةِ. اجْعَلْ كُلَّ سَكَنَاتِي وَحَرَكَاتِي مَصْبُوغَةً بِعِشْقِكَ وَشَوْقِي إِلَيْكَ. لَا تَجْعَلْ لِغَيْرِكَ فِي قَلْبِي مَوْضِعًا وَلَا لِغَيْرِ رِضَاكَ مَطْلَبًا. أَنْتَ غَايَتِي وَمُنْتَهَى أَمَلِي.
Ya Vedûdu, ya Zel-Arşil-Mecîd, efıd alâ kalbî bahra muhabbetikes-sâfiyyeh. Ec'al külle sekenâtî ve harakâtî masbûğaten bi-ışkıke ve şevkî ileyk. Lâ tec'al li-ğayrike fî kalbî mevdi'an ve lâ li-ğayri rıdâke matleban. Ente ğâyetî ve müntehâ emelî.
Ey Vedûd, ey Arş-ı Mecid sahibi, kalbime saf muhabbetinin denizini akıt. Tüm duruşlarımı ve hareketlerimi sana olan aşkım ve şevkimle boya. Kalbimde senden başkasına yer, rızandan başka bir istek bırakma. Sen benim gayem ve ümidimin sonusun. Bu saf muhabbetle manevi yolculuğumun her anında sana daha da yaklaşmayı, her eylemimi senin rızana uygun kılmayı ve kalbimi sadece seninle doldurmayı arzuluyorum.