Kalbin diriliği, Allah’ı anmakla (zikr) ve O’nun ayetleri üzerinde düşünmekle (tefekkür) mümkündür. Zikirsiz kalp, ölü bir bedene benzer.
— İmam Gazali, İhyâu Ulûmi’d-Dîn
Bu söz, tasavvufta kalbin manevi besinini ve canlılığını açıklar. Kalp, sadece bedenin değil, ruhun da merkezidir ve Allah’ın hatırlanmasıyla (zikrullah) nur bulur. Tefekkür ise varoluşun derinliklerine inerek Allah’ın kudretini ve sanatını idrak etmeyi sağlar. Zikirsiz ve tefekkürsüz bir kalp, manevi hastalıklara açık, gafletle perdelenmiş ve gerçek hakikatlerden uzak kalır. Mürid, kalbini sürekli zikirle ve tefekkürle meşgul ederek onu diriltmeli ve ilahi hakikatlere açmalıdır.