Hazret-i Ömer İbn Hattâb (radıyallahu anh), halifesi Hazret-i Ebû Bekir Sıddîk’ı (radıyallahu anh) dikkatle gözetlemekteydi. Sabah namazını müteakip, Hazret-i Ebû Bekir’in şehrin dışına doğru yola revan olup, kısa bir müddet sonra geri döndüğünü ve evine kapandığını duymuştu. Hazret-i Ömer, bu esrarengiz evin içinde halifenin ne ile meşgul olduğunu idrak etmek arzusundaydı.
Günler geçtikçe, Emirü’l-Mü’minîn Ebû Bekir Sıddîk o evi ziyaret etmeye devam etti. Lakin Ömer, bu sır perdesinin ardında neyin gizli olduğunu bir türlü anlayamıyor, merakı her geçen gün artıyordu. Nihayet bir gün, Hazret-i Ebû Bekir’in evden ayrılmasının ardından, o mütevazı haneye adımını attı. İçeride ne ile karşılaşacağını görmek, Sıddîk’ın her sabah namazı sonrası ne gibi bir hayır işiyle meşgul olduğunu öğrenmek istiyordu.
Hazret-i Ömer bu küçük eve girdiğinde, içinde eşyadan eser bulunmayan, çıplak duvarlara yaslanmış, gözleri âmâ, yaşlı bir hanımefendi ile karşılaştı. O evde, görme nimetinden mahrum kalmış bu kadından başka hiçbir canlı yoktu.
Bu manzara karşısında İbn Hattâb’ın kalbi bir an durur gibi oldu, içinde büyük bir merak uyandı ve bu ulvî sırrın perdesini aralamak istedi.
Hazret-i Ömer, kadına yönelerek sordu: “Ey anne, bu evde ne ile meşgulsün? Kimdir bu zat ki sana hizmet ediyor?”
Âmâ kadın cevap verdi: “Vallahi ey Ömer, ben o zatı tanımam! Lakin her seher vakti gelir, evimi süpürür, elbiselerimi yıkar, yemeğimi hazırlar ve tek kelam etmeden ayrılır gider.”
Hazret-i Ebû Bekir (radıyallahu anh) vefat ettiğinde, Hazret-i Ömer (radıyallahu anh), o günden sonra bu ulvî hizmeti devraldı ve aksatmadan sürdürdü. Bir gün, kadına hitaben sordu: “Sahibin sana bir vaatte bulunmuş muydu?”
Kadın cevap verdi: “Bana bakacağına, rızkımı temin edeceğine dair söz vermişti.”
Hazret-i Ömer’in gözleri yaşlarla doldu, mübarek yüzünü elleriyle kapattı ve tarihe mal olan o meşhur sözünü dile getirdi: “Ey Ebû Bekir! Senden sonra halifeler değişti de, sen değişmedin!”
Allah Teâlâ onlardan razı olsun.